جولای خدا

از سردرگمی ترس داشتم... گفته بودم ترس دارم. گفته بودم همیشه از خلا ها استفاده مفید نمی کنم و نکردم... الان مونده کلی استرس.اول شهریور سه تا ددلاین گرفتم. هر سه سخت اما شدنی... ولی از پسشون بر میام به امید خدا، با توکل به خدا...اما یکیشون بر من سخت تره و غریب تر... بیش تر از ۱۰ ساله هر روز صبح تجربش می کنم، هر روز صبح، تاکید می کنم هر روز... خیلی سخته برام. میدونم خیلی وقتا با عادت از کنارش رد شدم، می دونم خیلی جا ها مقصرم. اما...خیلی برام سخته. کاش می تونستم برگردم و بازسازیش کنم. کاش بقیه هم حس منو داشتن. ولی افسوس...سخت ترین ددلاین... یکی میگه اگه بپذیریم راه اومده رو اشتباه اومدیم، پس با تاول کف پاهامون چه کنیم... یکی میگی زخم قدیمی باید نیشتر بخوره، یا التیام پیدا می کنه یا هم خونریزی شد...

آخرین ما نیمه اول سال و همین طور زود میگذره...میخوام شهریور رو تهران باشم، خونه باشم، لذت ببرم ازش. نمی دونم چرا... بهتر نشدم خیلی اما دارم پیش میرم.کلا شاید یکم آروم تر شدم و یکم بزرگ تر...دیروز بچه ها رو برده بودم اپارک...و دیگر هیچ بخوانید...

باورم نمیشه شهریور شده ...باورم نمیشه این قدر سریع گذشته امسال. باورم نمیشه تابستونی که شاید 7-8 سال قبل روزشمار می کردم تا تموم شه و خیلی طولانی می شد برام این قدر زود داره می گذره.بقیه میگن خیلی درگیر کاری... اما من میگم با کار زندگی میکنم و برام لذت بخشه...میدونم که دورم. می خوام که گاهی سعی کنم وقت بذارم برا فکر کردن. اما کمه و زودگذر...عرفه تموم شده و محرم تو راهه......