میانسالی

میگن آدما میرسن به میانسالی دیگه اون پاکی و بی غل و غشی جوونی رو از دست میدن...

راحت تر دروغ میگن، راحت تر جفا می کنن، راحت تر خودشون نیستن، نقاب دارن و راحت تر درگیر روزمرگی میشن...

حداقل من دوسش ندارم اما توش غرق میشیم، خواه ناخواه، اراده جدی می خواد که غرق نشی، که جدا کنی خودت رو، که جوون بمونی، که خودت بمونی...

وقتی نگاه می کنم به دور و وریام... حسرت سال های از دست رفته رو می خورم..

یه بازی تکراری که همه میان بازی می کنند و میرن. کمند اونایی که از تکرایی بودن این بازی خسته میشن و بازی رو به هم میزنن...